வாழ்க்கை பகுதி - 3

தொடர்ந்து வரும் பின்னூட்டங்கள் உற்சாகப் படுத்தி எங்களை வழி நடத்துகிறது. தங்கள் அன்புக்கு எங்களின் சிரம் தாழ்ந்த வணக்கங்கள்.

இதெல்லாம் சரிதான். வாழ்க்கைய பத்தி வக்கணையா சொல்றீக. அட்வைஸ் எல்லாம் பண்ணுதீக, அது கூட ரெம்ப ஈசிதேன் ... ஆனால் ... நடைமுறை தானய்யா நட்டுக்கிட்டு நிக்குது....
நாங்களும் எத்தனையோ புஸ்தகம் வாசிச்சு இருக்கோம், கோர்ஸ் எல்லாம் அட்டெண்ட் பண்ணியிருக்கோம். என்ன பிரயோஜனம். மிஞ்சி போனா ஒரு நாள் , இல்ல ஒரு வாரம் அவ்வளவு தான் அதோட எஃபெக்ட். அப்புறம் புஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் .... காத்து இறங்கிப் போகுது. பழைய குருடி கதவ திறடி கதை தான். அதுக்கு என்ன செய்யுறது பாஸூ??.

விசனப்படாதீங்க ... நீங்க மட்டும் நாங்க மட்டும் இல்ல முக்கால்வாசி பேர் நம்ம மாதிரிதேன். அப்படியா! மெய்யாலுமா ..... ஏன்... இப்பூடி என்றெல்லாம் கேள்விகள் பிறக்குதே !!??... ஹா ... ஹா ... "ஏன் என்ற‌ கேள்வி இங்கு பிற‌க்காம‌ல் வாழ்க்கை இல்லை...".

ராத்திரி படுக்கும் போது கண்டிப்பா விடியல்காலை எந்திரிக்கணும், எந்திரிச்சதுக்கு அப்புறமா என ஆக்கபூர்வமான செயல் திட்டம் எல்லாம் ரெடியா இருக்கும். காலைல‌ செஞ்சா ஸ்படிகம் மாதிரி, கப்புன்னு இருக்கும். என்ன செய்யலாம் படிப்பு, உடற்பயிற்சி, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி தியானம் என சொல்லி சில விஷயங்கள் லைன் கட்டி திட்டமா இருக்கும்.
ஆனா திட்டம் பூரா பணால்!!! காலையில... நாளையில இருந்து பாப்போமே, இன்னைக்கு தூங்குவோமே... என சோம்பேறித்தனம் கொஞ்சி கொஞ்சி சொல்லுதே... (இன்னைக்கு தூங்குவோமே என்று கை போர்வையை இழுக்க.. பிறகென்ன “கொட்டும் மழையின் சத்தம் கேட்டு கொர் கொர் என்ற தவளையார் கதை தான்…….”)... சோடி போட்டு நிக்குதே! என்ன செய்யலாம்....

மகாபாரதத்தில் அர்ஜூனன் கண்ணனிடம் கேட்கிறான் ‘எது செய்ய வேண்டும் என எனக்கு தெரிகிறது, என்னால் அதை செய்ய முடியவில்லை; எதை செய்ய கூடாது என்பது எனக்கு தெரிகிறது, அதை என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை’. நம் திட்டத்திற்கும் செயலுக்கும் ஒரு சிறு இடைவெளி உண்டு. இந்த இடைவெளியே நம் மனப் போராட்டம். நம் இயலாமை.

ஆனால் கண்ணன் கொடுக்கும் விளக்கத்தில் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சில் நம்மை நிச்சயம் சமனமாக்கும். வாழ்வு என்றால் என்ன என்பதை புரிய வைக்கும்.

அந்த இடைவெளியே மனிதன். மனிதம்.
அது இல்லாதவர்கள் மூவர். குழந்தை, ஞானி மற்றும் பைத்தியக்காரன். ஆமா கரெக்ட் தான். லிஸ்ட்ல‌ சரியாத்தானயா சொல்லியிருக்காரு என அறியும் போது இது குறித்து நாம் கவலைப்படவோ, அதிகம் பயப்படவோ தேவை இல்லை.

ஒரு மேற்கத்திய அறிஞர் சொல்லுவார். Convert your must and should to can. I must do this….என்பதை I can do this என மாற்றிப் பார்த்தால், செயலாற்ற வேண்டிய அவசரம் மற்றும் அதன் சீற்றம் குறைகிறதல்லவா. இந்த ஆசுவாசம் தெளிவு தந்து, அமைதியாய் மேலும் செல்ல சொல்லும்.

சரி, எரிச்சலும் கோபமுமாய் சில தருணங்களில் வாழ்வு நம் முன் மலர்கிறது. அலுப்பும் சலிப்புமாய் கடந்து போகும் நிகழ்வுகள் நம்மையே சிதைக்கின்றனவே. அடப்போங்கப்பா.. என சொல்ல வைக்கிறதே. அது தான் நம் வாழ்வில் முக்கிய பாடம். என்றாலும் இது ஒரு மிகப் பெரிய வேடிக்கை. ஒரு திரைப்பாடல் வரிகள் நினைவு படுத்தும் சிந்தனை.

’கனவு காணும் வாழ்க்கை யாவும் கலைந்து போகும் கோலங்கள் துடுப்பு கூட பாரம் என்று கரையை தேடும் ஓடங்கள்’

வாழ்க்கையை தண்ணிரில் உள்ள படகு என கொண்டால், படகை செலுத்த, பயணம் செல்ல என தண்ணீரில் இருந்து வெளிவர துடுப்பு வேண்டும். என்ன ஒரு கஷ்டம் துடுப்பு கொஞ்சம் பெரிசும், கனமுமாய் உள்ளது. அதை தாங்க வேண்டுமே தவிர, அதற்காக துடுப்பை தூர எறிந்தால்.... வாழ்வும் அது போல தான்.. நம் இரை தேடும் பயணத்தில், உறவுகள் அமைக்கும் முயற்சியில், குடும்பம் அமைக்கும் செயலில் கனம் கூடியதால் வாயில் நுரை தள்ளும். சகித்துக் கொண்டு நம் கடமைகள் உணர்ந்து செயலாற்றினால்... அந்த பாடல் கடைசி வரியில் தீர்வும் சொல்லி நிறைகிறது.

’பேதை மனிதனே கடமையை இங்கு செய்வதில் தானே ஆனந்தம்’

மனித வாழ்வின் லட்சியமே, மகிழ்ச்சியை தேடுவதும், துன்பத்தை தவிர்ப்பதுமே.

இது வரை வாழ்வை அணுக வேண்டிய முறை பற்றி சில சிந்தைகளை தொட்டோம் நாம். இனி மனித பருவத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியையும், அதை ஆழமாய் செதுக்கும் நிகழ்வுகளை அருகில் சென்று தரிசிப்போம். அப்போ இது வரை ஓடினது டிரெயிலரா, மெயின் பிக்சர் இனிமேதானா...

Up to 25 years Learn, Up to 50 years earn and spend after that.

மேலே சொன்ன‌ மேலை நாட்டு தத்துவம் மேடை மேல் மேசை போட்டு ஒரு மேதை சொன்னது.

கல்வி என்ற வார்த்தை கேட்டவுடன், ஏனோ தெரியவில்லை சற்று சட்டென‌ கோபம் வரவழைக்கிறது. என்னாத்த படிப்பு... என்னாத்த படிச்சு... என்னாத்த கிழிச்சு... அட போங்கய்யா...

இப்படிதான் நம்ம பக்கத்து வீட்டுல இருக்கற‌ ஒரு சின்ன பையன் "இந்த படிப்பை எவன்தான் கண்டுபிடிச்சானோ... அதை கண்டுபிடித்தவன் மட்டும் என் முன்னால் வந்தான்னா, அவனை நாலு சாத்து, சாத்து சாத்தணும்"னான்... இந்த சின்ன பையன் பெரியவனானா ஒரு டெர்ரர் டெரிடரியோட டெரிஃபிக் ப்ரஸிடெண்டா இருப்பான்...

ந‌ம் வாழ்வின் மூன்றில் ஒரு பங்கை செலவழித்து, நம் பெற்றோரின் சம்பாத்தியத்தையும் செலவழித்து நாம் பெறும் நிலை என்ன.

ஒம்பித் எட்டுக்கு விடை. ஓரெட்டு எட்டு எனத் தொடங்கி வாய்பாட்டை, பாடல் போல் பாடி, நாம் வர வேண்டிய ஸ்டாப்பில் வண்டியை நிறுத்தி விடை சொல்லுவோம். (இதை இள‌மையில் கற்கவில்லை என்றால் வயிற்றுபாட்டுக்கு என் செய்வது??!!).சங்கீத மனனம் எனும் வெறும் உப்புக்கு சப்பில்லாத விசயம்.

ஏங்க! உங்க டெலிபோன் நம்பர் டபுள் டூ தீரி டபுள் ஃபோர் சிக்ஸ் ஃபை தான என்று கேட்டவருக்கு இல்லீங்க‌ டூ டூ தீரி ஃபோர், ஃபோர் சிக்ஸ் ஃபை ங்க என்பார். ஒரு தாள, சுருதி, லயத்தில் சேர்ந்த எண்ணையும், எழுத்தையும் தற்காலிகமாக பதிய வைக்க, நம் மூளைக்கு சக்தி உண்டு. இது கணிதத்துக்கு ஓகே. ஆனா அதே மேட்டர் அறிவியலுக்கும் சரித்திரத்துக்கும் எப்படி சரியாகும்.
பத்தாவது வகுப்பு படிக்கும் போது சரித்திர வாத்தியார் (எம்.ஜி.ஆர்.அல்ல...) சொன்னது. தில்லி செங்கோட்டை. முக்கியமான பாராகிராஃப் கேள்விடா, கண்டிப்பா எக்ஸாம்ல வரும். பத்து மார்க் சொளையா தட்டலாம். திவானி ஆம், திவானி காஸ்.
இத காலையில் எழுந்து இருவது தடவை வாய் விட்டு சொல்லி படி. கரெக்டா எழுதினா நாலு மார்க். அப்புறம் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கொஞ்சம் விரிச்சு எழுதினா கூட 2 மார்க். இது தானே படித்தோம். இப்படித்தானே படித்தோம். இதே தகவல் வேறு ஒரு தருணத்தில் வேறு விதமாய் போதிக்கப் பட்ட்து.

சுற்றுலாவாக தில்லி வந்து செங்கோட்டை பார்க்க சென்ற போது, கைடு (GUIDE) செங்கோட்டை வாசலில் நிறுத்தி, இந்த நுழைவு வாசல் ஏன் இம்புட்டு ஒசரமா இருக்கு என்று கேட்ட கேள்விக்கு...அட‌ ஆமா ... ஆறடி வாசல் தான இப்ப நம்ம வீட்டில, இது ஏன் 40 அடியில் இருக்கு என முழிக்க அவர் சொன்னது.. முன் காலத்தில் யானை, ஒட்டகம் என அதன் மீது ஏறி உயரமான வாகனங்களில் (!!!???) சவாரியில் வந்ததால். வண்டியோட நேரே உள்ள வர்ரதுக்கு / ஜூட் விடறதுக்குதான் இவ்வளவு பெரிசா வாயில்/வாசல். தலைக்கு மேல தெரியுதே ஒரு திண்டு, அதுல ஆள்கள் முரசு, பூக்களோடு வரவேற்கத்தான் இந்த ஏற்பாடு.

ஒரு பெரிய நாட்டை ஆளும் ராஜா குடிமக்கள் கிட்ட பேச வேண்டாமா. ஒரு நூறு ஐநூறு பேர் கிட்ட எப்படி பேசுறது. இன்னைக்கு மாதிரி மைக்கும் ஆம்பிளிஃப‌யரும் அன்னைக்கு உண்டா, இல்லையே... அப்புறம் எப்படி அவர் எவ்வளவு உரக்க பேசி, மக்கள் அதை கேட்பது.... திவானி ஆம்...

இன்னைக்கு படுக்கை அறையில் ஏசி, மின்விசிறி என பல பல வசதிகள் எல்லாம் இருக்கு. ஆனா அன்றைய‌ ராஜா காலத்தில் எப்படி.... இது தான் திவானி காஸ். அந்த காலத்திலேயே புழுக்கமும், வேர்வையும் இருந்திருக்கணும் தானே என்று கேட்ட கேள்வி வேர்த்து விறுவிறுக்க வைத்தது.

எதிரொலி கொண்டு மைக்கும், நீரோட்டம் வைத்து குளிரும் சமைத்த அவர்கள் புத்திசாலித்தனம் புரிந்த்து. அவர்கள் செய்த கட்டிட நிர்மாணம் திகைப்பூட்டியது. நம் இன்றைய கால அறிவியல் சாதனை புரிந்தது.
யாரோ ஒருவர் மின் விசிறி கண்டு பிடித்ததால் தானே நமக்கு கை வலிக்க விசிறிய‌, கை விசிறி தேவையற்று போனது...ஏசி கண்டுபிடித்ததால் தானே, சட்டென வியர்வை மறைகிறது...என மனம் ஓவர் டைம் போட்டு யோசித்தது. சரித்திரம் படிப்பதன் நோக்கம் தெளிவடைந்தது.

ஸ்ட்ரெய்டாய் ஒரு கேள்வி. இன்டெக்ரேஷன், டிஃபெரென்ஷியேசன் என நம் மண்டைய உடைச்ச கணிதம் எதற்காக. "லேப்பிளாஸ் தியரம்" எல்லாம் ஜல்லி அடித்தோமே. அது எதற்காக. என்ன யூஸ். கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டு இதற்கான விடை தெரிய வேண்டி இருக்கிறது.

வானத்தில் தெரியும் நட்சத்திரத்தை கூட்ட, கடலில் உள்ள மீனை அளக்க, நாம் கண்டு பிடித்த கணிதமே இது என்றால் தலை சொறியத்தானே வேண்டி இருக்கிறது. கூட்டமாய் கூடி கும்மியடிப்பதை கூட்ட இன்டெகிரேஷன், கழிக்க டிஃபெரென்ஷியேஷன்.

படிப்பு கற்று கொடுத்த வாத்தியாரை குறை சொல்வதோ, எழுத்தறிவித்தவரை ஏளனம் செய்வதோ, பாடத்திட்டத்தை நையாண்டி செய்வதோ இல்லை எங்கள் நோக்கம். மொழி, அடிப்படை கணிதம், அறிவியல், சரித்திர பூகோளம் என நாம் கற்றுக் கொண்ட நேரத்தில். அதற்காய் கொடுத்த விலையில் தொழில் கல்வி கற்காத குறையே மனதை பிராண்டுகிறது.

வேலை சம்பந்தமாய் சில விஷ‌யத்தை கற்றுக் கொண்டால் தேவல. அலுவலக வேலையின் முக்கிய சூட்சுமம். தொடர்பியல். எழுத்து மூலமாவும், பேசும் விதத்திலும் நம் உணர்வுகளை சொல்வதே. வார்த்தை ஜாலங்களிலும், தேர்ந்த நடையிலுமே சில வாடிக்கையாளரை திருப்தி படுத்த முடியும். இதுவே பணி சிறக்க வழி செய்யும். நாம் கற்றது உடம்பு சரியில்ல, லீவு வேணும் சார்.....

பள்ளியில் நம்மிடம் சேராத அறிவு என்னவென்று அறிந்து, அதை தேடி பின்னர் சேர்த்துக் கொள்வது நலம். ஒழுங்கு, கீழ்ப்படிதல் போன்ற வாழ்க்கையின் அத்தியாவசியங்களை போதிக்க வாத்தியார் எடுத்த பிரம்பும், நாம் வாங்கிய அடியும், மனதில் ஆழ பதிந்த இந்த பயமும் இன்று வரை தொடர்கிறதே. நம்மை முடமாக்கும் சில கீற்றுக்களை மற்றும் அகற்றி விட முயலுவோம்.

இது போல் நம் கல்விப் பருவத்தில் நம்மை அலைக்கழிக்கும் இன்னொரு விடயம் பற்றி பேசுவோம். சே! சே!!! இதெல்லாம் பத்தி பேசுறதே தப்பு என ஒதுக்காமலும், கூச்சமாய் தலை கவிழாமலும் சிங்கத்தை அதன் குகையில் சந்தித்து அதன் பிடரி பிடித்து உலுக்குவோம் (எப்படியும் கடிக்க போறதில்ல...அப்புறம் என்ன!!).

வெறும் 20 சதவீத‌ நேரம் மட்டுமே ஈடுபடும் இந்த செயல், மனித மனத்தில் 80 சதவீதத்திற்கும் மேலாக ஆட்டிப்படைக்கிறது... எப்ப பார்த்தாலும் இதே யோசனை தான். ஏன் இப்படி என்று ஆச்சரியமாய் ஒரு கேள்வியும் உண்டு. என்ன பீடிகை பலமா இருக்கே, நீங்க‌ எதை பத்தி சொல்ல வர்றீங்க. இன்னாபா மேட்டரு.... அது வந்து.... ஓஹோ... அதுவா... ச‌ரி...ச‌ரி...பாலியல் இனக் கவர்ச்சி தானே.

இரு கூறுகளாய், ஆண் பெண்ணாய் பிரித்தது மட்டும் இல்லாமல் பரஸ்பர ஈடுபாடும், எதிர் பால் கவர்ச்சியும் இயல்பாய் ஆனது. இனம் தழைக்க என இயற்கை படைக்க, மாறாக இன்பம் என மனித இனம் இதை கண்டது. உடல் தளத்தில் இந்த கோட்பாடுகள் சிறையாகாமல், மனம் எனும் வெளிக்கு வந்ததிலே காதல் மற்றும் காமம் என இரு கூறானது.

உலகமே, எல்லாமுமே, எதுவுமே இந்த இனக் கவர்ச்சி தான் என சுருட்டு கு(க)டித்து "சிக்மண்ட் ஃப்ராய்டு" சொல்லுவார். கடையில் போய் கடல மிட்டாய் வாங்கும் செயல் கூட உள்ள போய் பார்த்தா இனக் கவர்ச்சி தான் எனும் ஆழத்துக்கு நாம் செல்லாமல். திருமண பந்தம் பற்றி, ஆண் பெண் எதிர்பார்ப்பு பற்றி விரிவாய் பின்னர் பார்ப்போம் என உத்தரவாதம் தந்து விட்டு, படிக்கும் பருவத்தில் இனக் கவர்ச்சியின் பங்கு மட்டுமே புரிந்து கொள்வோம்.

ஆண், பெண் என கவர்ச்சியில் நேர் எதிர் திசையில் இருந்து பார்ப்பதே பிரச்சனையின் வித்து. புற அழகு, பார்வை காட்சிகள் என ஈர்க்கப்படும் ஆண், உணர்வு என ஈர்க்கப் படும் பெண் என இரு திசைகளில் உள்ள வினோதமே புரிதலின் முதல் படி.

உனக்கு நான், எனக்கு நீ என்ற "ஒரு தார தத்துவத்தை" தனதாக்கி கொண்டு, இனக்கவர்ச்சியை இனம் பிரித்து சிறு வயதில் தோன்றும் நம் உணர்வுகளை செப்பனிட்டால், மத்திம வயதில் நடக்க இருக்கும் திருமணம் வரை மனது பொறுமை கொண்டால் மானுடம் பெருமை பெறும். ஆண், பெண் நட்பு, தோழமை, உறவு எனும் ஆரோக்கிய பூக்கள் அவனியில் பூக்கும், ஸ்னேகம் மலரும். இந்த பூக்கள் சிற்றின்பம், சமூக சீரழிவை பொசுக்கும். புதுப்புனல் பூக்கும்,. தெளிவாய், திடமாய் மனித நேயத்தோடு ராஜபாட்டையில் முரசு ஒலிக்கும்.
(ஆர்.கோபி / லாரன்ஸ்)
முரசின் சத்தம் இன்னும் ஓங்கி ஒலிக்கும்.....

27 comments:

பெயர் சொல்ல விருப்பமில்லை said...

உங்கள் blog list ல் நானும். நினைக்கவே பெருமையாக இருக்கிறது.

நன்றி.

நிச்சயம் உங்கள் பதிவின் தாக்கத்தில் தான் வழக்கை தொடரை ஆரம்பித்தேன்.

கலக்குங்க, சார்!

மர தமிழன் said...

மனித வாழ்க்கையின் விசித்திரம் இதுதான்! உலகில் உள்ள எல்லாமே அது பாட்டுக்கு பிறந்து அது பாட்டுக்கு வளந்து, அதனதன் கடமைகளை செய்துவிட்டு அதனதன் சங்கிலி தொடர்களை சரியாக விட்டு விட்டுச்செல்கின்றன, அனால் நமக்குதான் எல்லாத்துக்கும் ஒரு coach தேவை,முதல் வெற்றியை அம்மாவின் முட்டையிலும், இரண்டாம் வெற்றியை ஒன்பது மாதம் கருப்பையில் இருந்தபோதும், மூன்றாம் வெற்றியை அபாயகரமான அன்னையின் யோனி வழி பாதையினூடே வெளியில் வந்து பின் உலகம் பார்க்க கருவிலிருந்து வெளியில் எடுக்க ஒருவர் தொடங்கி, அவரின் தலை கீழ் தட்டலில் உள்ளிருப்பது வெளியில் வந்து வெளியிலிருப்பது உள்ளே போய் கத்த வேண்டியதற்கும், மலம் கழுவ, பேச சொல்லிக்குடுக்க, நடக்க சொல்லிக்குடுக்க - அம்மா சொல்லு, அப்பா சொல்லு ன்னு, ஹைய்யோ எவ்ளோ அழகா சொல்லுது என் குழந்தை ன்னு சொல்லி சிரிப்போடும் அழுகையோடும் அதனை இந்த உலகில் வரவேற்கும் நாம், அக்குழந்தை பேச்சு வந்து பேச துவங்கியதும் சும்மா சும்மா கத்தாதே ன்னு அம்மா அடக்குகிறாள், silent என்று teacher அடக்குகிறார், மிரண்டு குழம்பி போகும் குழந்தை தான் தன்னொத்த கூட்டத்தினூடே சரி நம்மளே தெரிஞ்சிக்குவோம்னு தேடும்போதுதான் வழி தவறி வாழ்க்கை தவறுகிறார்கள்.. நல்லதோ கேட்டதோ !!

மனிதனை தவிர இந்த விசித்திரம் வேறு எந்த ஜீவராசிகளுக்கும் இல்லை, நாம் செய்வதை எந்த coach வசதியும் இல்லாமல் அதனதன் கட்டளைப்படி அவைகளின் வேலையே செம்மையாய் செய்துகொண்டேதான் இருக்கிறது,, அவைகளில் எந்த இனமேனும் அழிந்து போயிருந்தால் அதில் இயற்கையின் வேலையை விட நம்முடைய வேலைதான் அதிகமாய் இருக்கும், எத்தனையோ நூற்றாண்டுகளாய் உணவிற்காகவும் இனபெருக்கத்திற்காகவும் ஆயிரக்கணக்கில் சுற்றிவந்து கொண்டே இருக்கும் அந்த ஆப்பிரிக்க வரி குதிரைகளும், கட்டெருமைகளும், அதனை தின்று வாழும் சிங்கமும், முதலைகளும் இன்ன பிற மாமிச பட்ஷிகளும் எப்போதும் அதனுடைய எல்லைகளை தாண்டவில்லை அதனாலேயே அதனுடைய எண்ணிக்கைகளும் எல்லை தாண்டாமலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. (யானைக்கு மட்டும் 'மதம்' இருப்பதால் கொஞ்சம் அதிகமாகவே அது அடி வாங்கி இருக்கிறது போல) sex கூட ஒரு ஒழுங்கு முறையில் இருப்பது நல்லது என்று அவைகளுக்கு தெரிந்த அளவுக்கு கூட நமக்கு தெரியாது.

இப்படி அந்த ஆதி coach நமக்கு யாரென்று தெரியவில்லை. அங்கங்கே நமக்கு மைதானத்துக்கு தக்கவாறு விதிமுறைகள் மாறினாலும் நாம் ஆடுவது என்னமோ அழுகுணி ஆட்டம்தான்..

மற்றபடி time management எல்லாமே நம்முடைய ஆறறிவு தந்த சாபக்கேடு!! மனிதனை தவிர்த்து வேறெதுவும் அலாரம் வைத்து நாளை தொடங்குவதை பார்ப்பது முடியாது...எத்தனை முறை மருந்தடித்தாலும் (அட அணுகுண்டுக்கே அசரல) நம்பிக்கை இழக்காத கரப்பானை விட மனிதனின் வாழ்க்கை அணுகுமுறை கொஞ்சம் கம்மிதான்...

அது சரி நம்மை விட இப்பூவுலகில் யாரால் வாழ்கையை சிறப்பாக வாழ்ந்து காட்டமுடியுமென்று கேட்கிறீர்களா??

உங்களுக்கு நான் ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன் :: மனிதனை தவிர்த்து வேறெந்த உயிரினமாவது உணவிற்காக பிச்சை எடுத்து பார்த்திருகிறீர்களா?

தமிழரசி said...

படிச்சி முடிச்சதும் மூச்சு வாங்குது கோபி....பதிவு அருமை என்ற ஒரு வார்த்தையில் அடக்கி விட முடியாத அளவு அர்த்த செரிந்துள்ளது.. என்ன நீளம் கொஞ்சம் குறைத்து கொள்ளலாம்...வாழ்த்துக்கள்

சுசி said...

இந்த பகுதியில நிறைய விஷயம் இருக்கு....

நல்லா எழுதி இருக்கீங்க...

R.Gopi said...

//பெயர் சொல்ல விருப்பமில்லை said...
உங்கள் blog list ல் நானும். நினைக்கவே பெருமையாக இருக்கிறது.

நன்றி.

நிச்சயம் உங்கள் பதிவின் தாக்கத்தில் தான் வழக்கை தொடரை ஆரம்பித்தேன்.

கலக்குங்க, சார்!//

**********

பெரிய‌ வார்த்தை எல்லாம் சொல்லாதீர்க‌ள் தோழ‌ரே... நான் அனைவ‌ரும் ஒன்றே என்று நாங்க‌ள் நினைத்துள்ளோம்...

உங்க‌ள் வாழ்க்கை ப‌ற்றிய‌ தொட‌ருக்கு எங்க‌ள் வாழ்த்துக்க‌ள்...

R.Gopi said...

//அக்குழந்தை பேச்சு வந்து பேச துவங்கியதும் சும்மா சும்மா கத்தாதே ன்னு அம்மா அடக்குகிறாள், silent என்று teacher அடக்குகிறார், மிரண்டு குழம்பி போகும் குழந்தை தான் தன்னொத்த கூட்டத்தினூடே சரி நம்மளே தெரிஞ்சிக்குவோம்னு தேடும்போதுதான் வழி தவறி வாழ்க்கை தவறுகிறார்கள்.. //

//(யானைக்கு மட்டும் 'மதம்' இருப்பதால் கொஞ்சம் அதிகமாகவே அது அடி வாங்கி இருக்கிறது போல) sex கூட ஒரு ஒழுங்கு முறையில் இருப்பது நல்லது என்று அவைகளுக்கு தெரிந்த அளவுக்கு கூட நமக்கு தெரியாது. //

//மனிதனை தவிர்த்து வேறெதுவும் அலாரம் வைத்து நாளை தொடங்குவதை பார்ப்பது முடியாது...எத்தனை முறை மருந்தடித்தாலும் (அட அணுகுண்டுக்கே அசரல) நம்பிக்கை இழக்காத கரப்பானை விட மனிதனின் வாழ்க்கை அணுகுமுறை கொஞ்சம் கம்மிதான்... //

//உங்களுக்கு நான் ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன் :: மனிதனை தவிர்த்து வேறெந்த உயிரினமாவது உணவிற்காக பிச்சை எடுத்து பார்த்திருகிறீர்களா?//

மிக‌ மிக‌ வ‌லுவான‌ சிந்த‌னையை உள்ள‌ட‌க்கிய‌ எழுத்து உங்க‌ளுடைய‌து ம‌ர‌ த‌மிழ‌ன் அவ‌ர்க‌ளே.

உங்க‌ளின் சீரிய‌ சிந்த‌னைக்கு நாங்க‌ள் த‌லைவ‌ண‌ங்குகிறோம்...

தொட‌ர் வ‌ருகை த‌ந்து, விரிவான‌ பின்னூட்ட‌ம் இட்டு, எங்க‌ளை ஊக்க‌ப்ப‌டுத்துவ‌த‌ற்கு ந‌ன்றி...

R.Gopi said...

//தமிழரசி said...
படிச்சி முடிச்சதும் மூச்சு வாங்குது கோபி....பதிவு அருமை என்ற ஒரு வார்த்தையில் அடக்கி விட முடியாத அளவு அர்த்த செரிந்துள்ளது.. என்ன நீளம் கொஞ்சம் குறைத்து கொள்ளலாம்...வாழ்த்துக்கள்//


**********

வ‌ருகைக்கும் வந்து வாழ்த்திய‌த‌ற்கும் மிக்க‌ ந‌ன்றி தமிழரசி...

நீள‌ம் வேண்டுமென்றே கூட்ட‌ப்ப‌ட்ட‌த‌ல்ல‌ என்ப‌து நீங்க‌ள் ப‌திவை ப‌டித்தாலே தெரியும்... சொல்ல‌ வந்த‌ க‌ருத்தை பாதியில் விட‌ வேண்டாம் என்று நினைத்த‌தே இந்த‌ நீள‌த்திற்கு கார‌ண‌ம்... இருப்பினும், உங்க‌ள் க‌ருத்தை ம‌ன‌தில் வைக்கிறோம்...

R.Gopi said...

//சுசி said...
இந்த பகுதியில நிறைய விஷயம் இருக்கு....

நல்லா எழுதி இருக்கீங்க...//

*******

தொடர்ந்து வ‌ருகை தந்து, ப‌டித்து க‌ருத்து சொல்வ‌த‌ற்கு மிக்க‌ ந‌ன்றி சுசி... தோழ‌மைக‌ளின் ஊக்க‌மே மேலும் எழுத‌ சொல்கிற‌து...

ஈ ரா said...

//Convert your must and should to can. I must do this….என்பதை I can do this என மாற்றிப் பார்த்தால், செயலாற்ற வேண்டிய அவசரம் மற்றும் அதன் சீற்றம் குறைகிறதல்லவா. இந்த ஆசுவாசம் தெளிவு தந்து, அமைதியாய் மேலும் செல்ல சொல்லும்.//

நல்ல கருத்து

திவானி ஆம், திவானி காஸ் விளக்கம் அருமை.

R.Gopi said...

//ஈ ரா said...
//Convert your must and should to can. I must do this….என்பதை I can do this என மாற்றிப் பார்த்தால், செயலாற்ற வேண்டிய அவசரம் மற்றும் அதன் சீற்றம் குறைகிறதல்லவா. இந்த ஆசுவாசம் தெளிவு தந்து, அமைதியாய் மேலும் செல்ல சொல்லும்.//

நல்ல கருத்து

திவானி ஆம், திவானி காஸ் விளக்கம் அருமை.//

*********

வாங்க‌ ஈ.ரா.ஜி...

தோழ‌மைக‌ளின் பேராத‌ர‌வே எங்க‌ளின் பெரிய‌ ப‌ல‌ம்... ந‌ண்ப‌ர் லார‌ன்ஸ் பார்த்தால் மிக‌வும் ம‌கிழ்வார்....

இந்த‌ தொட‌ரின் பெரும் ப‌ங்கு அவ‌ரின் உழைப்பிலே வந்த‌து.... ஆகவே, உங்க‌ள் வாழ்த்துக்க‌ளை அவ‌ருக்கு அளிப்ப‌தில் என‌க்கு பெரும‌கிழ்ச்சி...

Eswari said...

நல்ல கருத்துக்கள். ஆனால் பதிவு மிக மிக நீளம். Short & Sweet-டா சொல்லுங்களேன். மற்றவர்கள் பின்னூட்டத்தில் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பின்னூட்டத்திலே பதில் சொல்லலாம். அதையும் பதிவில் சேர்ப்பதால் மெயின் மேட்டர் படிப்பதற்குள் பொறுமை போய்விடுகிறது.

R.Gopi said...

//Eswari said...
நல்ல கருத்துக்கள். ஆனால் பதிவு மிக மிக நீளம். Short & Sweet-டா சொல்லுங்களேன். மற்றவர்கள் பின்னூட்டத்தில் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பின்னூட்டத்திலே பதில் சொல்லலாம். அதையும் பதிவில் சேர்ப்பதால் மெயின் மேட்டர் படிப்பதற்குள் பொறுமை போய்விடுகிறது.//

*********

ஓஹோ.... ப‌திவு ரொம்ப‌ நீளமோ ஈஸ்வரி?! நீளத்தை குறைப்போம்...

ஷார்ட் & ஸ்வீட்டா சொல்றோம்... பின்னூட்ட‌ கேள்விக‌ளுக்கு பின்னூட்ட‌த்தில் ப‌தில‌ளிப்ப‌து கூட‌ ஓகே..

த‌ங்க‌ள் பொறுமை இனி சோதிக்கப்ப‌டாது... ஓகேவா!!

thenammailakshmanan said...

//மகாபாரதத்தில் அர்ஜூனன் கண்ணனிடம் கேட்கிறான் ‘எது செய்ய வேண்டும் என எனக்கு தெரிகிறது, என்னால் அதை செய்ய முடியவில்லை; எதை செய்ய கூடாது என்பது எனக்கு தெரிகிறது, அதை என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை’. நம் திட்டத்திற்கும் செயலுக்கும் ஒரு சிறு இடைவெளி உண்டு. இந்த இடைவெளியே நம் மனப் போராட்டம். நம் இயலாமை.

உண்மைதான் கோபி
அருமையாகச் சொல்லி உள்ளீர்கள்

R.Gopi said...

//thenammailakshmanan said...
//மகாபாரதத்தில் அர்ஜூனன் கண்ணனிடம் கேட்கிறான் ‘எது செய்ய வேண்டும் என எனக்கு தெரிகிறது, என்னால் அதை செய்ய முடியவில்லை; எதை செய்ய கூடாது என்பது எனக்கு தெரிகிறது, அதை என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை’. நம் திட்டத்திற்கும் செயலுக்கும் ஒரு சிறு இடைவெளி உண்டு. இந்த இடைவெளியே நம் மனப் போராட்டம். நம் இயலாமை.

உண்மைதான் கோபி
அருமையாகச் சொல்லி உள்ளீர்கள்//

*********

வருகை தந்து, படித்து, கருத்து பகிர்ந்தமைக்கு மிக்க நன்றி தேனம்மை லக்ஷ்மணன் அவர்களே...

தொடர் வருகை தாருங்கள்..........

கோமதி அரசு said...

ஏன் என்ற கேள்வி கேட்காத வாழ்க்கை இல்லை,கேள்வி எழும் போது தான் நல்ல பதில் கிடைக்கும்.

ஒரு தார தத்துவம்:

பள்ளிப் பருவத்தில்,படிக்கும் காலத்தில்
மனதை அலைபாய விட்டு வாழ்க்கையை தொலைத்தவர்கள் எவ்வளவு பேர்
அவர்கள்” இளமை நோன்பு” நோற்று காலம் வரும் வரை பொறுத்து இருந்து
வாழ்க்கை துணை நலத்தைப் பெற்று வாழ்ந்தால் வாழ்க்கையில் இன்பம் மலரும் என்பதை அழகாய் கூறிஉள்ளீர்கள். வாழ்த்துக்கள்.

மனித நேயத்தோடு ராஜபாட்டையில் முரசு ஒலிக்கட்டும்.

வாழ்த்துக்கள் ஆர்.கோபி/லாரன்ஸ் இருவருக்கும்.

திவானிஆம்,திவானி காஸ் விளக்கம் அருமை.

R.Gopi said...

வாங்க கோமதி மேடம்...

எங்களின் காத்திருத்தல் வீண்போகவில்லை....

நீங்கள் லேட்டாக வந்தாலும், லேட்டஸ்டாக வந்து அருமையான கருத்து பகிர்ந்து இருக்கிறீர்கள்...தொடர்ந்து வருகை தந்து, கருத்து பகிர்ந்து உற்சாகபடுத்தும் உங்களுக்கும், மற்ற தோழமைகளுக்கும் எங்களின் மனமார்ந்த நன்றி...

cdhurai said...

அன்பர்களுக்கு எனது வாழ்த்துக்கள்… என்ன ஒரு விளக்கம் நமது பாடதிட்டத்தை பற்றி… நமக்கு தெரிந்தததை மற்றவர்க்கு சொல்லி கொடுப்பதுதான் ஆசிரியரின் வேலை… ஆனால் கணித ஆசிரியர்களின் கல்வி அரசியல் வித்தியாசமானது… கணக்கு நன்றாக மற்றவர்களுக்கு புரிந்துவிட்டாள் நம்மே யாரும் மதிக்கமாட்டார்கள் என்று அவர்கள் யாருக்கும் கணித நுட்பத்தை சொல்லி தருவதில்லை…. என்ன ஒரு மனிதனின் சுய நலம்……

இங்கு பொதுவாக வாழ்க்கையை நாம் வாழவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை… அவன் நம் முன் நல்லமுறையில் வாழ்ந்து
விட கூடாது என்று நினைப்பவர்கள் அதிகம்… என்ன செய்வது…

செல்லத்துரை, மதுரை-துபாய்

R.Gopi said...

//cdhurai said...
அன்பர்களுக்கு எனது வாழ்த்துக்கள்… என்ன ஒரு விளக்கம் நமது பாடதிட்டத்தை பற்றி… நமக்கு தெரிந்தததை மற்றவர்க்கு சொல்லி கொடுப்பதுதான் ஆசிரியரின் வேலை… ஆனால் கணித ஆசிரியர்களின் கல்வி அரசியல் வித்தியாசமானது… கணக்கு நன்றாக மற்றவர்களுக்கு புரிந்துவிட்டாள் நம்மே யாரும் மதிக்கமாட்டார்கள் என்று அவர்கள் யாருக்கும் கணித நுட்பத்தை சொல்லி தருவதில்லை…. என்ன ஒரு மனிதனின் சுய நலம்……

இங்கு பொதுவாக வாழ்க்கையை நாம் வாழவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை… அவன் நம் முன் நல்லமுறையில் வாழ்ந்து
விட கூடாது என்று நினைப்பவர்கள் அதிகம்… என்ன செய்வது…

செல்லத்துரை, மதுரை-துபாய்//

***********

தோழ‌ர் செல்ல‌துரை அவ‌ர்க‌ளே..

ஆசிரிய‌ர்க‌ளை ப‌ற்றிய‌ உங்க‌ள் குற்ற‌ச்சாட்டு / கூற்று ச‌ரியா என்று தெரிய‌வில்லை... ந‌ம்ப‌வும் முடிய‌வில்லை... ந‌ம்பாம‌லும் இருக்க‌ முடிய‌வில்லை...

வ‌ருகை தந்து, ப‌திவை ப‌டித்து, க‌ருத்து ப‌கிர்ந்த‌மைக்கு மிக்க‌ ந‌ன்றி...

வானம்பாடிகள் said...

முதல்ல இருந்து படிக்கணும் பாஸ். சீரியஸ் சப்ஜெக்ட். எளிமையா சொல்லி இருக்கீங்கன்னு தெரியுது. முதல்ல இருந்து படிச்சிட்டு திரும்ப பின்னூட்டத்தில சொல்றேன்.

R.Gopi said...

//வானம்பாடிகள் said...
முதல்ல இருந்து படிக்கணும் பாஸ். சீரியஸ் சப்ஜெக்ட். எளிமையா சொல்லி இருக்கீங்கன்னு தெரியுது. முதல்ல இருந்து படிச்சிட்டு திரும்ப பின்னூட்டத்தில சொல்றேன்.//

*******

தங்கள் மேலான கருத்துக்காக காத்திருக்கிறோம்....

sindhusubash said...

அப்பப்பா..எவ்வளவு கருத்து..எத்தன நீளம் இதை புரிஞ்சிக்கறதுக்கே நாலு தடவை படிக்கணும்னு போல இருக்கு.பத்து நாளா ஊருக்கு போனதால இப்ப தான் படிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கேன்...ஆனா இந்த பகுதியில வந்த சில கருத்துக்கள் என் மனநிலைக்கு ஏத்த மாதிரி இருக்கு.

கலக்குங்க தலைவா!!!!

sreeja said...

இன்னும் முழுதாய் படிக்கவில்லை - கேபிள் சங்கரின் காக்கை பதிவை படித்ததால் மனம் பாரமாக இருக்கிறது - நாளை படித்துவிட்டு பதில் எழுதுகிறேன்.

(இன்னும் எங்கள் கருத்துக்கும் நீங்கள் மதிப்பளிப்பதால் - இந்த உரிமை)

R.Gopi said...

//sindhusubash said...
அப்பப்பா..எவ்வளவு கருத்து..எத்தன நீளம் இதை புரிஞ்சிக்கறதுக்கே நாலு தடவை படிக்கணும்னு போல இருக்கு.பத்து நாளா ஊருக்கு போனதால இப்ப தான் படிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கேன்...ஆனா இந்த பகுதியில வந்த சில கருத்துக்கள் என் மனநிலைக்கு ஏத்த மாதிரி இருக்கு.

கலக்குங்க தலைவா!!!!//

*********

ஊருக்கு போய்விட்டு திரும்பியதும், மறக்காமல் பதிவிற்கு வந்து படித்து, கருத்து மற்றும் வாழ்த்து சொன்ன தோழமைக்கு எங்கள் சிரம் தாழ்ந்த வணக்கம் சிந்து....

R.Gopi said...

//sreeja said...
இன்னும் முழுதாய் படிக்கவில்லை - கேபிள் சங்கரின் காக்கை பதிவை படித்ததால் மனம் பாரமாக இருக்கிறது - நாளை படித்துவிட்டு பதில் எழுதுகிறேன்.

(இன்னும் எங்கள் கருத்துக்கும் நீங்கள் மதிப்பளிப்பதால் - இந்த உரிமை)//

*********

நானும் அந்த துயரத்தில் பங்கு கொண்டேன் ஸ்ரீஜா அவர்களே... எனக்கும் அந்த பதிவு படித்த பாதிப்பு இன்னும் இருக்கு...

நீங்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் வந்து படித்து உங்கள் கருத்து சொல்லலாம்... உங்களின் மேலான கருத்துக்களே எங்கள் எழுத்தின் ஆழத்தை அளவிடும் கருவி... ஆகவே, உங்கள் கருத்தை ஆவலுடன் எதிர் நோக்குகிறோம்....

மிக்க நன்றி ஸ்ரீஜா அவர்களே...

sreeja said...

உண்மையை சொல்ல வேண்டும் என்றால் பதிவை ஒருமுறைக்கு இரு முறை ஆழமாக படிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆழமான அனைவரும் மறந்து போன (மறக்க முயற்சிக்கும்) கருத்துக்கள்.

// இன்னைக்கு தூங்குவோமே என்று கை போர்வையை இழுக்க.. // என் தாயார் சொன்ன நாய் கம்பளி வாங்கிய கதை ஞாபகத்திற்கு வருகிறது.

தனத்தை (செல்வம்) வரவேற்கும் நாம் அதனுடன் சோம்பேரித்'தனத்தை'யும் வரவேற்பது முன்னேற்ற தடைக்கல்லே.

//கனவு காணும் வாழ்க்கை யாவும் // முடிந்தவரை பாடலாசிரியரின் பெயரை தேடி வெளியிடவும்.

//டெர்ரர் டெரிடரியோட டெரிஃபிக் ப்ரஸிடெண்டா // - வார்த்தை ஜாலங்கள் அருமை.

இத்தனை வயசிற்கு அப்புறம் தான் கல்வியின் அருமை தெரிகிறது. (இது என்னுடைய இயலாமையாக இருக்கலம்) இப்பொழுது தான் பல விஷயங்கள் புரிகிறது மற்றும் அதன் ஆழமான கருதுக்களும் பல கோணங்களில் ஒரு கருத்தை ஆரய்வதும் முடிகிறது.

வாழ்வியல் சார்ந்த பிரச்சனைகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்து பாடதிட்டங்கள் அமைவது நல்லது தான்.

//இன்னாபா மேட்டரு.... அது வந்து.... ஓஹோ... அதுவா... ச‌ரி...ச‌ரி...// என்று ஒரு பிரேக் விட்டு அடுத்த பதிவில் மீதியை தொடர்ந்திருக்கலாம்.

நீங்கள் கொஞ்சம் சின்னத்திரை சீரியல் பாருங்கள் அப்போது தான் தெரியும் எங்கே தொடரும் போடுவது என்று....காரணம் பதிவின் கடைசி அத்தியாயம் பதிவின் மற்ற பாகங்களை மறக்க செய்துவிடுகிறது.

இருவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்.

R.Gopi said...

sreeja said...
உண்மையை சொல்ல வேண்டும் என்றால் பதிவை ஒருமுறைக்கு இரு முறை ஆழமாக படிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆழமான அனைவரும் மறந்து போன (மறக்க முயற்சிக்கும்) கருத்துக்கள்.

மிக்க நன்றி ஸ்ரீஜா அவர்களே... பொறுமையாக முழு பதிவையும் படித்து பின்னூட்டமிடுவதற்கு...

// இன்னைக்கு தூங்குவோமே என்று கை போர்வையை இழுக்க.. // என் தாயார் சொன்ன நாய் கம்பளி வாங்கிய கதை ஞாபகத்திற்கு வருகிறது.

இது என்ன கதை??

தனத்தை (செல்வம்) வரவேற்கும் நாம் அதனுடன் சோம்பேரித்'தனத்தை'யும் வரவேற்பது முன்னேற்ற தடைக்கல்லே.

அட... இங்கே உங்கள் (தனத்தை) வார்த்தை பிரயோகம் நல்லா இருக்கே...

//கனவு காணும் வாழ்க்கை யாவும் // முடிந்தவரை பாடலாசிரியரின் பெயரை தேடி வெளியிடவும்.

இந்த பாடலை எழுதியவர் கவிப்பேரரசு வைரமுத்து அவர்கள்...

//டெர்ரர் டெரிடரியோட டெரிஃபிக் ப்ரஸிடெண்டா // - வார்த்தை ஜாலங்கள் அருமை.

ஹா...ஹா...ஹா... நாங்களும் மீண்டும் படிக்கும் போது, ஒருவருக்கொருவர் பாராட்டி சொன்னது இது... இப்போது நீங்கள் சொல்கிறீர்கள்...

இத்தனை வயசிற்கு அப்புறம் தான் கல்வியின் அருமை தெரிகிறது. (இது என்னுடைய இயலாமையாக இருக்கலம்) இப்பொழுது தான் பல விஷயங்கள் புரிகிறது மற்றும் அதன் ஆழமான கருதுக்களும் பல கோணங்களில் ஒரு கருத்தை ஆரய்வதும் முடிகிறது.

ஒரு விஷயத்தை இழந்ததும், பல நாட்கள் / வருடங்களுக்கு பிறகே அந்த இழப்பின் வலி தெரிகிறது.

வாழ்வியல் சார்ந்த பிரச்சனைகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்து பாடதிட்டங்கள் அமைவது நல்லது தான்.

கண்டிப்பாக... வாழ்க்கைக்கு பயன்படும் எதையும் சிறு வயதில் சொல்லி கொடுக்கலாம்... அது தவறில்லை...

//இன்னாபா மேட்டரு.... அது வந்து.... ஓஹோ... அதுவா... ச‌ரி...ச‌ரி...// என்று ஒரு பிரேக் விட்டு அடுத்த பதிவில் மீதியை தொடர்ந்திருக்கலாம்.

அதுவும் சரிதான்... அந்த ஃப்ளோ விட வேண்டாமே என்று எழுதி முடித்தது.....

//நீங்கள் கொஞ்சம் சின்னத்திரை சீரியல் பாருங்கள் அப்போது தான் தெரியும் எங்கே தொடரும் போடுவது என்று....காரணம் பதிவின் கடைசி அத்தியாயம் பதிவின் மற்ற பாகங்களை மறக்க செய்துவிடுகிறது.//

அய்யோ... எங்களுக்கு ஏன் இவ்ளோ பெரிய தண்டனை... நீங்கள் சொன்னதே எங்களுக்கு புரிகிறது...

//இருவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்.//

உங்களுக்கு எங்களின் மனம் கனிந்த நன்றி ஸ்ரீஜா...

Subasree Mohan said...

Hi Gopi ungal ezuthu nadai abaram.